Էս տակի նկարը շատ զավեշտալի հիշողությունների հետ ա կապված: Դավիթի ծննդյան օրն էր, ու ես առաջին անգամ աղջկա կերպարանքով էի հայտնվել իր ընկերների առաջ, որոնք ինձ մինչ այդ որպես Սերգեյ էին ճանաչում: Ես դրանցից մեկին, հիմա չեմ հիշում, թե ո՛ր մեկին, նույնիսկ հաղթել էի ուժ չափելիս, ու ինքն այդ օրը սարսափելի ընկճված էր, խեղճը: Իսկ ես, դավաճանս, թարսի պես, թիթիզ ու խելոք աղջիկ էի էդ օրը: Դե հուսով եմ, ճանաչեցիք` Դավկան կենաց ա ասում, ես ել կիսաթափանցիկ թիթիզիկ զգեստով, ուշադիր լսում եմ: